Srpski Odbrambeni Pas (S.O.P.) je nastao u dalekoj prošlosti srpskog naroda. Na kraju poslednjeg ledenog doba, Balkan, prapostojbinu srpskog naroda, naseljavali su pretci današnjih srba-Stari Sorabi. Taj arhaični narod verovao je da je sve što je u prirodi dobro, dolazi od svetlosti sunca, a sve što je u čoveku dobro , nastaje od istine, pravde i samilosti. Moralni sjaj u čoveku moro je biti saglasan sunčevom sjaju u prirodi. Tako su zbog saglasja moralnih i kosmičkih znakova u sebinazvani sorabima (reč “so” znači sunce, a “rabiti” činiti) ljudi sačinjeni od sunca.Kelti su u to doba dolazili sa istoka, stare Sorabe nazivali su divovima (div na keltskom označava svetlost), dakle narod svetlosti.Srari Sorabi su bili nadaleko čuveni i po svojim stadima crnih bikova koja su napasali na sočnim dolinama balkana.Možda će vam se učiniti čudnom, zbog čega “narod svetlosti” gaji crne bikove?To je  zato što crna boja najbolje upija sunčeve zrake i pretvara ih u toplotu. Sve ovo upućuje nas na zaključak da su Stari Sorabi poznavali potpuni sklad prirodne ekonomije. Zapadni narodi su zaboravili istinsko značenje crne boje proglašivši je bojom smrti i bojom žalosti, dok je u Kini, u zemlji u kojoj su i danas očuvana drevna znanja, crna boja-boja sreće.U to vreme i u tom prirodnom okruženju, kod Starih Soraba nastaje prva rasa pasa koja je pretača današnjih mastifa i moloskih pasa-pas Starih Soraba.Za nastanak jednog takvog psa, pre svega moćnog i neustrašivog javila se praktična potreba, naime, Evropu toga doba još uvek su naseljavali lavovi, tigrovi i druge opasne zveri i grabljivice koje su pričinjavale velike štete stadima, a narod držale u permanentnom stahu.U nemogućnosti da se efikasno suprostave tim opakom grabljivicama, Stari Sorabi direktno od pećinskog vuka odgajaju pse koji će biti sposobni da pruže zaštitu, a po potrebi i odbrane stoku ili gospodara od bilo koje zveri.U čast i zarad slave davnih predaka srpskog naroda koji su bili i prva civilizacija morala na svetu, rekonstruisao sam psa Starih Soraba iz rasa pasa u kojima se još nalazio gen tog psa kao I od balkanskog sivig vuka koji void poreklo od pećinskog vuka starih soraba. Kasniji potomci Starih Soraba, Staromakedonci I Nemanjićki Srbi koristili su te iste pse u svijim vojnim pohodima. Najpoznatiji staromakedonac u istoriji, Aleksandar Veliki vodio je te pse u pohod na Persiju.Inače poslednja bitka u kojoj su Nemanjićki Srbi koristili ove pse kao vojne jeste bitka na Kosovu. Strategija turske vojske je bila da jahačima na kamilama probiju prve redove srpske vojske I naprave pometnju srpskim bojnim redovima. Zatim bi brojčano trostruko nadmoćnija turska vojska brzo i lako iskasapila srpske vitezove i tako bi sa veoma malim gubicima izvojevali veliku pobedu. Međutim, u tom trenutku, Srbi pod komandom braće Jugovića puštaju strašne pse starih soraba (u narodnim pesmama opevane kao ljute lavove) na turske kamile da bi u kontraudaru srpske konjice Vojvoda Miloš Obilić stigao je i do samog sultana i pogubio ga. U tom presudnom trenutku bitke i istorije srpskog naroda, izdajnik Vuk Branković se povlači sa bojnog polja sa teškim oklopnicima ostavljajući izmorene srpske vitezove da ih nadjača mnogobrojnija turska vojska. Pojedini današnji istoričari i pisci veličaju ulogu Vuka brankovića i od izdajnika prave junaka i na taj način svojim bolesnim morisidnim idejama grubo falsifikuju istoriju srpskog naroda koja je nekada bila i slavna i časna. Jer praveći od junaka izdajnike a od izdajnika junake, oni menjaju istinu za laž, i ono što srpski narod grdnom mukom i naporom zadobi, dade zabadava.Zbog svega ovoga rečenog, odlučio sam da obnovim jedan mali deo srpske istorije odbačene od strane “velikih I mudrih” koji su zaboravili i odbacili svoju slavnu prošlost, poreklo i čast da bi se utopili u duh ovoga sveta.Obnovio sam jednu staru rasu iz virova naše prošlosti da bi je podario svim ljubiteljima pasa u čitavom svetu kao što i mi odgajamo pse drugih naroda.Današnjim srpskim kinološkim stručnjacima, čast izuzetcima kojiu svijoj duševnoj uobrazilji misled a se sunce rađa na zapadu mrsko je i samo ime srpskog odbrambenog psa, a kamoli njegove divne osobine: savršena forma, krzno koje je otporno na sve vremenske  prilike i neprilike našeg podneblja i njegove plemenite psihičke osobine: vernost, hrabrost, odanost.Ne zameram svim onima koji su svih ovih godina kritikovali moj rad, omalovazavali ga i osporavali, jer sloboda govora i mišljenja je zagarantovana Poveljom Ujedinjenih Nacija, kao i najstarijim sorabskim svetim zkonom-zakonom o slobodi.Ponekad i mala razlika u mišljenju može da stvori mnogo suprostvljenih mišljenja.Današnji pravac u svetu kinologije posvećuje više pažnje formi nego suštini, a ja pak, više volim kada pas u sebi ima više svoje suštine, kada je on istinski branilac svoga stada i ognjišta.Svim ljubiteljima pasa svih rasa i mešanaca i svim ljudima dobre volje koji ne muče i ne zlostavljaju životinje želim puno sreće i uspeha.

                                                                                                                27.01.2006.god.  O Savindanu na

                                                                                                                                    Romaniji

                                                                                                                                  tvorac rase

                                                                                                                          vaš Nenad Gavrilović